دعاوی

حضانت فرزند برای پدر و مواردی که پدر حق حضانت را از دست می دهد

فرزند دختر

  • حضانت فرزند دختر از ۷ تا ۹ سالگی یعنی تا رسیدن به سن بلوغ شرعی با پدر است.

فرزند پسر 

  • حضانت فرزند پسر نیز از ۷ تا ۱۵ سالگی یعنی تا رسیدن به سن بلوغ شرعی پسران به پدر تعلق دارد.

رسیدن طفل به سن بلوغ باعث برطرف شدن حق حضانت است بلوغ شرعی برای دختران ۹ سال تمام قمری و بلوغ شرعی برای پسران ۱۵ سال تمام قمری است که بعد از این سن فرزند تصمیم می گیرد با کدام یک از والدین خود زندگی کند. 

البته با توجه به تبصره ماده ۱۱۶۹ قانون مدنی بعد از ۷ سالگی، اگر اختلافی بین والدین در حضانت فرزند پیش آید، دادگاه با در نظر گرفتن مصلحت طفل حکم صادر می کند. پس احتمال اینکه پس از ۷ سالگی هم حضانت فرزندان با مادر بماند وجود دارد.

بر اساس قانون پدر و پدربزرگ ؛ تا سن 18 سالگی بر فرزند پسر و دختر ولایت دارند. بنابراین ولایت برای پدر و پدربزرگ است . از زمان تولد تا 18 سالگی برای فرزند ادامه دارد. در ولایت تفاوتی بین دختر و پسر نیست.

در خصوص فرزندانی که به سن بلوغ شرعی رسیده اند ولی هنوز به سن رشد بلوغ قانونی هجده سالگی نرسیده اند ؛ اشخاص زیر هجده سال در صورت رضایت و تایید:

  • ولی
  • قیم
  • مادر در صورت داشتن قیومیت
  • یا اشخاصی که قیومیت بر عهده آنها واگذار شده است.

می توانند در خصوص امور حقوقی خود با تایید نظر اشخاص فوق تصمیم گیری کنند.

نکته  

در صورت صدور حکم به رشد از دادگاه برای افراد کمتر از هجده سال باعث نمی شود افراد بتوانند تقاضای صدور گذرنامه و خروج از کشور نمایند.

 

مواردی که پدر حق حضانت را از دست می دهد:

طبق ماده ۱۱۷۳ قانون مدنی ؛ 

  • اگر پدر از فرزند به خوبی مواظبت نکنند .
  • پدر دچار انحطاط اخلاقی باشند،
  •  همچنین سفر پدر هم باعث سقوط حق حضانت پدر می شود البته سفر پدر اگر سفر تجاری باشد موجب سقوط حق حضانت پدر نمی شود.

موجب سلب حضانت پدر از فرزند می شود. زیرا در این شرایط تربیت اخلاقی و سلامت جسمانی کودک به خطر می افتد.

البته این سلب حق حضانت پدر از فرزند ، باید توسط :

  • قیم
  • یکی از اقربا ؛ اقوام و خویشاوندان فرزند
  • والد دیگر
  •  یا رئیس حوزه قضائی

از دادگاه درخواست شود و بعد از موافقت دادگاه با خواسته سلب حق حضانت پدر از فرزند می شود.

همچنین این ماده نمونه هایی از موارد عدم صلاحیت پدر ذکر کرده است. عبارتند از:

  • اعتیاد به الکل، قمار و مواد مخدر به طرز زیان آور.
  • مشهور بودن به فساد اخلاقی و فحشا.
  • مبتلا بودن به بیماری های روانی (البته با گواهی پزشک قانونی).
  • سوءاستفاده کردن از کودک و مجبور کردن او به انجام کارهای غیر اخلاقی مثل گدایی، قاچاق، فساد و فحشا.
  • ضرب و جرح کودک بیش از حد متعارف تادیب.

البته به یاد داشته باشید که در تمام این موارد، باید بتوانید دلیل خود را در محکمه اثبات کنید. یعنی صرف ادعا به وجود یکی از مصادیق فوق الذکر، باعث سلب حضانت پدر از فرزند نمی شود.